اول. فریب‌كاری اصلاح‌طلبی‌برانداز برای بازگشت مفسده‌انگیز به قدرت و نگهداشت ثروت، از حد فزون شده است. سیادت، عوام‌فریبی شده و صداقت به مسلخ رذالت رفته است. این عین سیاست‌مداری در لباس دین و غیر آن نهان و آشكار عمل می‌شود. آنچه در انتخابات این دوره متفاوت از دوره گذشته به صحنه آمده، آشكاری استفاده ابزاری و شیء‌گونه از زن در رفتار نامزد انتخابات است. كشیدن همسر به سخنرانی‌ها و نشاندن او در كنار خود، برگی انتخاباتی و بیش از هر مقوله اهانت به انسانیت زن، شخصیت زن، اندیشه زن و وجود زن به عنوان یك انسان آزاد و صاحب اندیشه مستقل است.

این رفتار كه یادآور كاركردهای شاهانه است، گفتمان اصلاح‌طلبی و توسعه را عریان عریان تعریف می‌كند. یعنی حتی زن و خانواده فدای پست و قدرت.

دوم. دكتر الهام سخنگوی دولت در جلسه رای اعتماد مجلس هفتم، به وزارت دادگستری‌اش هنگامی كه با شرط ضمنی و علنی و اصلی نمایندگان روبه‌رو شد كه: از همسرت – اینجانب فاطمه رجبی – به دلیل «حضور مسلمانانه در عرصه آزادی اندیشه و قلم و بیان» تبری بجوید، تا به او رای اعتماد بدهند، در تریبون مجلس، جهانیان را با پیام اسلامی آزاداندیشی و قدرت‌گریزی صلا داد كه: خانواده‌اش را از پست و وزارت بیشتر دوست دارد و بر آن ترجیح می‌دهد.

یعنی اصالت خانواده و كرامت زن در اندیشه و عمل اسلامی بسیار والاتر و بالاتر از وزارت و پست و قدرت است. البته اگر مسلمانی به عمل باشد. این صلا از مردهای ایران گذشت، هر چند در نعره‌ها و عربده‌های تجددخواهی اسلام‌ستیز و قدرت‌پرست داخلی گم شد! تا راهكارهای شاهنشاه اصلاح‌گر در رفتار و گفتار ابزارسازان از زن بتواند زن را شیء قابل استفاده در كسب قدرت بنماید.

سوم. اصولا برخورد تخریب‌گرانه چهارسال گذشته با این جانب به عنوان یك زن مسلمانی كه از آزادی اندیشه و قلم و بیان اسلامی استفاده می‌كند، ماهیت گفتمان راست ناراست و چپ منحرف یعنی متجددان قدرت‌طلب و ثروت‌اندوز را كالبدشكافی می‌كند.